Protruzja zębów – postępowanie kliniczne

Protruzja zębów występuje wtedy, kiedy zęby są wychylone w kierunku wargowym, sąsiadujące z nimi tkanki miękkie po stronie wargowej są cienkie. Jest to szczególnie częste w przypadku górnych kłów. Leczenie ortodontyczne jest postępowaniem z wyboru.

Protruzja zębów - postępowanie kliniczne

Protruzja zębów

Jeżeli ząb ten ma zostać pokryty uzupełnieniem w celu uporządkowania i osiągnięcia efektu kosmetycznego bez uprzedniego leczenia ortodontycznego, aby zapewnić miejsca dla metalu i porcelany i prawidłowego u stawienia zęba należy zeszlifować odpowiednio dużą ilość tkanek. Często konieczne jest leczenie endodontyczne. Po drugie, brzegi wargowe uzupełnienia nie mogą schodzić poddziąsłowo aby nie spowodować zaniku dziąseł ze względu na małą ilość tkanek miękkich na powierzchni wargowej. Nie można także uniknąć wyraźnego wybrzuszenia wargowego na brzegu dziąsłowym ostatecznej odbudowy ze względu na nachylenie korzenia w kierunku wargowym.

Protruzja zębów – postępowanie kliniczne

  1. Podaj odpowiedni środek znieczulający.
  2. Wykonaj dwa 1 mm trzystopniowe stożkowate nacięcia na powierzchni wargowej za pomocą wiertła diamentowego. Pierwsze cięcie wykonuje się według nachylenia powierzchni wargowej lub policzkowej od najwyższej części zarysu zęba do brzegu siecznego. Drugie nacięcie jest równoległe do osi długiej zęba od brzegu dziąsłowego do wysokości konturu. Trzecie cięcie zapewnia wystarczające zeszlifowanie struktur zęba i 3° skos.
  3. Dla zębów przednich wykonaj trzecie nacięcie na głębokość na powierzchni językowej od brzegu dziąsłowego do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki zęba, używając tego samego kamienia, na powierzchni wargowej. Wykonaj czwarte cięcie na głębokość 1,2 mm od zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki do brzegu siecznego. Dla zębów tylnych wykonaj dwa nacięcia na głębokość na powierzchni językowej podobnie jak opisano dla powierzchni wargowej. Wykonaj dodatkowe nacięcie na głębokość przynajmniej 1,5 mm na powierzchni okluzyjnej, aby zapewnić jej odpowiednie oszlifowanie.
  4. Zakończ opracowywanie z wyjątkiem obszaru od brzegu siecznego do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki na zębach przednich, gdzie należy szlifować według wcześniej wykonanych nacięć wskazujących na głębokość.
  5. W zębach przednich zeszlifuj wysokość brzegu siecznego o co najmniej 2 mm.
  6. W zębach przednich opracuj obszar od brzegu siecznego do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki przy użyciu kamienia w kształcie gruszki. Głębokość opracowania w tej okolicy musi być dostosowana do prowadzenia siecznego otrzymanego na diagnostycznym modelu woskowym, jak również zapewniać przestrzeń dla metalu, opakera i porcelany. Jeżeli komora zęba jest duża, możliwe, że konieczne będzie zastosowanie metalowej powierzchni językowej w celu uniknięcia obnażenia miazgi.
  7. Dla zębów przednich sprawdź zeszlifowanie szkliwa szczególnie w obszarze, który ma wpływ na prowadzenie sieczne w protezach tymczasowych. Jeżeli odcinek od brzegu siecznego do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki zęba będzie cienki lub sperforowany, opracuj powtórnie tę okolicę lub zmień plan leczenia (np. metal na powierzchni językowej, planowe leczenie endodontyczne lub wybiórcze szlifowanie przeciwstawnych zębów) przed pobraniem wycisku opracowywanego zęba.
  8. Ukształtuj i wypoleruj prowizoryczne uzupełnienie i zacementuj je za pomocą cementu tymczasowego.
  9. Zwolnij pacjenta do domu i oceń wygląd estetyczny, kształt zęba, stan dziąseł i zgryz podczas następnej wizyty.

źródło: Stomatologia estetyczna

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>