Kostna integracja implantów a ortodoncja

Udokumentowana kostna integracja implantów uzasadnia niezachwianą pewność powodzenia w zaopatrzeniu protetycznym opartym na wszczepach śródkostnych.

W ramach prac z implantami trwałą pozycję uzyskały różne formy terapii interdyscyplinarnej w zakresie chirurgii, protetyki i parodontologii. Do tych klasycznych form współpracy dołączyła w ostatnich latach również współpraca z ortodoncją.
Implant jako element zakotwienia wspierającego leczenie ortodontyczne leży w centrum zainteresowania ortodoncji. Współpraca implantologii i ortodoncji nie ogranicza się jednak do zakotwiczenia elementów retencyjnych. Wprost przeciwnie – możliwości współpracy rysują się na różnych płaszczyznach:

  1. Implanty mogą być w ortodontycznej koncepcji leczenia zastosowane jako elementy wyłącznie odtwórcze, na przykład kiedy chodzi o zastąpienie nieobecnych zębów.
  2. Implanty jako elementy wyłącznie retencyjne można stosować do kostnego zakotwiczenia aparatów ortodontycznych w sytuacjach, kiedy zęby wymagają przesunięcia na większe odległości. Po zakończeniu leczenia te implanty się usuwa.
  3. Implanty można też stosować jako elementy kombinowane – retencyjne i odtwórcze, kiedy jako elementy utrzymujące osadzane są w niepełnym łuku zębowym, a po zakończeniu leczenia ortodontycznego włączone zostają do uzupełnienia protetycznego wraz z umocowanymi na nich zębami sztucznymi.
  4. Ortodontycznie można przygotować miejsce pod implant rozsuwając zęby własne lub stosując ortodontyczny wyciąg korzenia przeznaczonego do usunięcia.

 

kostna integracja implantów
Dentysta Szczecin

 

Przy stosowaniu implantów jako elementów retencyjnych siły poziome wyzwalane w ramach leczenia ortodontycznego są zdecydowanie mniejsze niż przy fizjologicznym żuciu pokarmu. Pozaosiowe obciążenie implantów śródkostnych odpowiada więc trwałemu zakotwieniu kostnemu.

Dicor Glass – korony pełnoceramiczne

Korony z ceramiki Dicor Glass

Ceramika szklana jest odlewana tak jak szkło i wówczas ogrzewana w celu wytworzenia struktury krystalicznej wewnątrz struktury szkła, w procesie nazywanym „ceramming”.

dicor glass
dicor glass

Dicor, szklana ceramika, daje wybitne rezultaty estetyczne związane z efektem kameleona. Efekt kameleona jest osiągalny dzięki przekazywaniu kolorów bezpośrednio przez ceramikę od obu sąsiednich zębów i zabarwieniu cementu wiążącego. Wskazania do zastosowania: wkłady koronowe, licówki i pojedyncze korony na zęby przednie, pojedyncze korony na zęby tylne narażone na małe do średnich siły zgryzowe.

Ogromną zaletą Dicor jest to, że materiał ten charakteryzuje się bardzo małą zdolnością ścierania zębów przeciwstawnych. Zawdzięcza to bardzo małemu rozmiarowi kryształów. Traci tą zaletę, jeżeli korona została pomalowana i charakteryzowana ceramikami skaleniowymi.

dicor glass
dicor glass

W obcinku tylnym polecane jest cementowanie na systemy oparte na bazie żywic. Większą oporność na złamania można osiągnąć cementami o podwójnym systemie wiązania (dual- curing resin cement).

Dopasowanie okluzji wykonuje się drobnymi diamentami lub kamieniami z gładką powierzchnią, z chłodzeniem wodnym. Ostateczne polerowanie przeprowadza się elastycznymi gumkami w kształcie dysku lub miseczki, a następnie filcowymi stożkami i diamentowymi paskami polerującymi

 

Bez tytułu2

Pokrycia implantów stomatologicznych

Pokrycia implantów stomatologicznych

Implant uzyskuje swoje podstawowe cechy, jak biokompatybilność dzięki składowi materiału, z którego został zbudowany. Największe jednak znaczenie dla akceptacji implantu przez tkankę i dla procesu osteointegracji ma skład jego warstwy powierzchniowej.

Wpływ na przebieg procesu osteointegracji ma nie tylko właściwe przygotowanie powierzchni implantu, ale istnienie na niej bioaktywnej warstwy tlenku tytanu, która zależy od zastosowanych przez producenta metod wykonania wszczepu. W części tytanowego implantu umieszczonej w kości zachodzą komórkowe i tkankowe reakcje gojenia. Proces ten oparty jest na przebudowie tkanki kostnej, a jej budowanie musi być szybsze od procesów resorpcji, wywołanych ciałem obcym.  Proces osteointegracji jest widoczny jedynie w obrazie mikroskopu elektronowego, jako obecność młodej tkanki na tlenkowej powierzchni implantu.

Wśród obecnie stosowanych przez stomatologów można wymienić m.in. implanty, których powierzchnia pokryta jest:

1. napyloną plazmą tytanową

2. fluorkiem tytanu

3. biomateriałami, zwiększającymi integrację tkanek i wiązanie komórek kostnych.

Pokrycia implantów
Pokrycia implantów
Pokrycia implantów
Pokrycia implantów

Ważna jest również struktura powierzchni implantu – udowodniono, że porowatość powierzchni, stwarza warunki do wzrostu kości na powierzchni implantu i znacznie poprawia procesy osteointegracji. Powierzchnie SLActive – proces piaskowania i wytrawiania kwasem , a następnie kondycjonowania w atmosferze azotu oraz umieszczenie i przechowywanie w izotonicznym roztworze soli aż do momentu użycia.

Powierzchnie TiUnite®  składają się z tlenku tytanu o dużym stopniu krystaliczności  i zwiększonej zawartości fosforanów, charakteryzujące się obecnością otwartych porów o wielkości od kilku do kilkudziesięciu mikrometrów

Drugą najpopularniejszą aktywną warstwą na powierzchni implantu hydroksyapatyt tj. porowatą substancją ceramiczną która również stymuluje wzrost żywej tkanki kostnej. CELLplus aktywnie wspiera biologiczne procesy prowadzące do nawarstwiania się kości wokół implantu. Powierzchnia ta działa jak gąbka i wchłania z otoczenia zarówno krew jak i krążące w niej komórki kostne. Ta ułatwiająca wchłanianie siła powierzchni prowadzi do intensyfikacji wczesnych stadiów gojenia się kości na implancie nawet w słabej jakościowo tkance. Już po 5 dniach wytwarza się trwałe wiązanie kość – implant.

Zęby filarowe (Postępowanie kliniczne)

Zęby filarowe – Przygotowanie zębów tylnych i przednich zasadniczo jest podobne. Różni się jedynie projektem i cechami zaczepów, które dla zębów tylnych są bardziej rozległe.

Zęby filaroweWynika to z ich budowy oraz potrzeby przeciwstawiania się siłom zwarcia w odcinkach bocznych. Nie jest konieczne szerokie preparowanie zębów na powierzchniach zwarciowych, ponieważ zasięg uzupełnienia protetycznego ograniczony jest do miejsc oparcia i nachylenia powierzchni językowej guzka zębowego.

Postępowanie kliniczne
1. Przed dokonaniem redukcji zęba wymierz i oceń modele w celu określenia najlepszego miejsca, utwórz interproksymalne wydłużenia, umieść punkty zwarcia i wykonaj rowki.
2. Użyj okrągłego wiertła nr 6 dla trzonowców i okrągłego wiertła nr 4 dla przedtrzonowców. Zbadaj bruzdę obok krawędzi brzegowej i zmniejsz ząb tak, aby otrzymać 0,5-1 mm wolnej przestrzeni zwarciowej w obszarze krawędzi brzegowej. Skieruj wiertło od strony dziąsłowej w stronę środka zęba i choć nie wnika do zębiny, otrzymane miejsca zaczepów powinny mieć wydatne ściany, które zapewnią oparcie i wytrzymałość formy. Dodatkowo miejsca zwarcia pomagają w odpowiednim umiejscowieniu odlewu. Zaczepy te przypominają zaczepy dla zdejmowanych protez częściowych ale są większe.
3. Użyj stożkowatego wiertła diamentowego, aby zredukować językowe i proksymalne wyniosłości konturu zęba i utwórz okluzyjno-dziąsłowy tor wprowadzenia uzupełnienia na zęby filarowe. Linia końcowa powierzchni językowej nie powinna znajdować się niżej niż 1 mm nad grzebieniem dziąsłowym. Proksymalne „skrzydła” odlewu powinny mieć wielkość około 3-5 mm i znajdować się w linii okluzyjno-dziąsłowej. Nie mogą one uciskać na tkanki. Jeśli to możliwe, zwiększ wymiar okluzyjno-dziąsłowy poprzez wydłużenie odlewu w kierunku okluzyjnym na tyle, na ile pozwolą powierzchnie okluzyjne zębów przeciwstawnych. W ten sposób odlew wzniesie się do nachylenia językowej powierzchni językowego guzka zęba. Jeżeli będziemy postępować zgodnie z tymi wskazówkami, odlew zostanie prawidłowo ukształtowany, a przestrzeń między zębowa pozwoli na łatwe oczyszczanie.
4. Aby poprawić retencję , wykonaj rowek lub płytką szczelinę na powierzchni proksymalnej od policzkowej strony umiejscowienia punktu zwarcia. Przyłóż wiertło nr 700 wzdłuż długiej osi zęba i oszlifuje na głębokość jego połowy. Gdy zęby filarowe są krótkie lub gdy potrzebny jest dodatkowy zaczep, w podobny sposób utwórz drugi rowek na połączeniu linii językowo-proksymalnych, na przeciw pierwszego rowka. Wszystkie rowki
muszą być płytkie, wyraźne i równoległe. Jeżeli rowki nie są równoległe, ich kształt może zostać zmieniony za pomocą wiertła nr 701 do połowy jego głębokości. Inny sposób to wykonanie drugiego oparcia okluzyjnego na zębie filarowym, dystalnie w stosunku do odcinka bezzębnego.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Ostateczna licówka porcelanowa a ząb naturalny

Jeżeli ostateczna licówka porcelanowa będzie podobnego koloru co przygotowany ząb, proksymalna linia końcowa powinna skończyć się na powierzchni wargowej 0,2 mm od obszaru kontaktu. Wygląd proksymalnej powierzchni przygotowania zęba pod licówkę z porcelany przed redukcją proksymalnego dolnego obszaru kontaktu.

Ostateczna licówka porcelanowa a ząb naturalnyProksymalna linia końcowa kończy się na powierzchni wa rgowej 0,2 mm od obszaru kontaktu ponieważ licówka będzie podobnego koloru co przygotowany ząb. Obszar kontaktu jest zaznaczony linią przerywaną. Wygląd proksymalnej powierzchni przygotowania zęba pod licówkę porcelanową po prawidłowej redukcji proksymalnego dolnego obszaru kontaktu. Jeżeli ostateczna licówka porcelanowa będzie się wyraźnie różnić kolorem od opracowywanego zęba, proksymalna linia końcowa powinna kończyć się w obszarze interproksymalnego kontaktu na głębokości połowy wargowo-językowego obszaru kontaktu.

Redukcja powierzchni wargowej.
Ponieważ dla większości zębów wystarczająca jest redukcja powierzchni wargowej rzędu około 0,5 do 0,7 mm, a dla mniejszych zębów tak ich jak siekacze dolne około 0,3 mm, w przypadku gdy istnieje odpowiednia grubość szkliwa zębów. Niewystarczająca grubość szkliwa tak, jak w części dziąsłowej jednej trzeciej zęba może wymagać bardziej oszczędnego sposobu redukcji zęba. Zęby lub części z rotowanej powierzchni zęba, znajdujące się od strony językowej wymagają proporcjonalnie mniejszej redukcji. Czasami konieczne jest przygotowanie nawet w części zębiny, jednak powinno ono obejmować mniej niż 50% przy gotowanej powierzchni. Cała linia końcowa powinna pozostać całkowicie w szkliwie.

Duże różnice koloru pomiędzy opracowywanym zębem i pożądanym uzupełnieniem. Ostateczna licówka porcelanowa może wymagać wydłużenia interproksymalnej linii końcowej na głębokość około połowy wymiaru wargowo-językowego obszaru kontaktu jeżeli obszar ten jest widoczny podczas funkcjonowania. Dziąsłowa linia końcowa może zostać wydłużona o 1 mm w kierunku poddziąsłowym, pod warunkiem nieprzekroczenia szerokości fizjologicznej dziąsła. Brzegi naddziąsłowe wskazane są tylko w przypadku, gdy obszar ten jest zasłonięty przez wargę podczas maksymalnego uśmiechu (wysoka linia uśmiechu) Głębokość opracowania może być zwiększona o około 0,7 mm, jeżeli szkliwo jest wystarczająco grube). Pozwoli to na zwiększenie grubości porcelany lub położenie dodatkowych warstw podkładu modelowego tak aby powiększyć przestrzeń dla matowego cementu.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Właściwości kliniczne uzupełnień porcelanowych

Właściwości kliniczne uzupełnień porcelanowych (porcelanowe korony „pochewkowe”) mogą dać doskonałe efekty estetyczne i posiada specyficzne zalety, których nie posiadają uzupełnienia z porcelany napalanej na metalu. Jednym ze sposobów poprawy wyglądu uzupełnień zębów przednich jest eliminacja metalowej osnowy.

Właściwości kliniczne uzupełnień porcelanowychZalety
1. Doskonałe wyniki estetyczne. Właściwa uzupełnieniom porcelanowym tran sparentność i brak osnowy metalowej, która musiałaby być zamaskowana, daje doskonały wynik estetyczny.
2. Biokompatybilność. Porcelana pokryta glazurą charakteryzuje się gładką powierzchnią, która jest najbardziej biokompatybilna ze wszystkich materiałów stosowanych do uzupełnień, dzięki czemu unika się wystąpienia potencjalnych odczynów alergicznych na metal.
3. Zdrowe przyzębie. Ukształtowanie połączenia brzegu bezpośrednio na tkankach pokrywających brzeg zębodołowy wymaga umieszczenia mniejszej ilości materiału w strefie poddziąsłowej w po równaniu z ukształtowaniem brzegu stożkowatego
wypełnienia ceramiczno-metalowego. Poddziąsłowa głębokość uzupełnienia jest z redukowana o odcinek równy długości stożka.
4. Transiluminacja dziąsła. Te półprzezierne materiały pozwalają światłu na dotarcie do zęba i nie powodują ciemnienia tkanek przyległych do uzupełnienia.

Wady
1.Mała wytrzymałość na zgniatanie. Uzupełnienia w całości porcelanowe charakteryzują się brakiem wytrzymałości i związanym z tym wysokim procentem pęknięć.
2. Ograniczone stosowanie. Uzupełnienia w całości porcelanowe mogą być stosowane głównie w zębach przednich, chociaż niektórzy producenci (np. Cerestore i Dicor) twierdzą, że ich materiały mogą być stosowane także w zębach bocznych.
3. Ograniczona możliwość tworzenia uzupełnień kilku zębów. Poza szczególnymi przypadkami, użycie systemów w całości porcelanowych jest ograniczone do uzupełnień pojedynczych zębów.
4. Do stworzenia idealnego opracowania konieczna jest odpowiednio zachowana struktura zęba. Uzupełnienia w całość i porcelanowe dla równego rozłożenianapięć wewnętrznych wymagają równomiernej redukcji struktury zęba. Dlatego też nie mogą uzupełnić dużego braku struktury zęba. Jednak można wykorzystać metalowy komponent wypełnienia ceramiczno-metalowego i przygotować go tak, aby zapewnić porcelanie optymalne oparcie.
5. Uzyskanie przylegania brzeżnego jest technicznie trudne do uzyskania. Dobre przyleganie brzeżne jest technicznie trudniejsze do uzyskania w porcelanowym uzupełnieniu w po równaniu z brzeżnym przyleganiem metalu.
6. Ścieranie przeciwstawnego zęba. Porcelana, a szczególnie porcelana nieglazurowana, powoduje ścieranie szkliwa, zębiny i metalu. Kiedy struktura przeciwstawnego zęba wykazuje oznaki starcia, do pokrycia powierzchni zwarciowej należy użyć metalu, aby zminimalizować działanie porcelany. Uzupełnienia szklano-ceramiczne wydają się być najlepsze, gdyż, jak wykazują badania, zużywają się w tym samym stopniu co struktura zęba.
7. Niemożność estetycznego dołączenia do zdejmowanej protezy częściowej. Obecnie nie jest znane żadne precyzyjne lub pół precyzyjne połączenie, które przylegałoby do uzupełnienia w całości porcelanowego. Również nie jest możliwe szynowanie. Jeden rodzaj porcelany nie może zaspokoić potrzeb różnych rodzajów uzupełnień. Właściwości fizyczne i chemiczne porcelany są tak zmieniane, aby spełnić wymogi poszczególnych systemów uzupełnień.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Wykonanie wypełnienia ze szklano-ceramicznego materiału

Współczesny lekarz stomatolog podczas leczenia pojedynczych zębów ma do wyboru ciągle powiększający się asortyment materiałów wypełniających. Zastosowanie w produkcji ceramiki dentystycznej zaawansowanej technologii doprowadziło do powstania nowych materiałów, które, w określonych sytuacjach, rywalizują lub nawet przewyższają konwencjonalny „standard” odbudowy protetycznej typu porcelana napalana na metal czy wykonanie wypełnienia ze szklano-ceramicznego materiału.

Wykonanie wypełnienia ze szklano-ceramicznego materiałuLata pracy nad dostosowaniem piroceramu i wykonanie wypełnienia ze szklano-ceramicznego materiału wytworzonego przez Corning Glass Works do celów stomatologicznych, zaowocowały wprowadzeniem w 1984 roku, przez Petera Adaira i Davida Grossmana, Dicoru, który jest odlewanym „szkłem ceramicznym”. Mając właściwości zarówno szkła jak i materiału ceramicznego, piroceram znalazł zastosowanie dosłownie w tysiącach odmian chemicznych na użytek przemysłu. Układy scalone, części komputera, sprzęt gospodarstwa domowego oraz odporne na wysoką temperaturę części silników samochodowych i lotniczych to tylko niektóre z jego zastosowań; może on być odpowiednio dostosowywany tak, aby odpowiadał różnym warunkom fizycznym. Dla potrzeb stomatologii odlewane szkło ceramiczne Dicor to materiał do odbudowy, który jest mocny, stabilny fizycznie, nieścieralny, biologicznie kompatybilny, może być indywidualnie barwiony i ma właściwości termoizolacyjne.

Wykonanie wypełnienia ze szklano-ceramicznego materiału odlewanego wymaga czterech stopni przygotowawczych:
1. Pełnego woskowego modelu anatomicznego,
2. odlania materiału z osiągnięciem stanu szklistego,
3. „ceramowania” do otrzymania krystalicznego szkła ceramicznego,
4. nakładania barwników zewnętrznych. Można przeprowadzić porównanie materiałów z odlewanego tworzywa szklano-ceramicznego do konwencjonalnych systemów porcelanowych i porcelany napalanej na metal. Porównanie takie wykaże kilka istotnych różnic.

Istnieje wiele konwencjonalnych metod wytwarzania porcelan skaleniowych, które różnią się składem, właściwościami i innym charakterem technicznym w posługiwaniu się nimi. Doświadczony protetyk specjalizujący się w ceramice musi opanować znajomość wszystkich różnic w użyciu produktu ceramicznego danego producenta. Musi potrafić dobrać odpowiedni kolor, aby uzyskać przezierność (transparentność) porcelany stosowanej do wewnętrznych powierzchni. Wyrób odlewu ze szkła ceramicznego wymaga wykonania z wosku odbudowy z zachowaniem kształtów anatomicznych, która następnie zostaje zatopiona, wypalona i odlana w sposób podobny do tego, którego używa się w konwencjonalnych technikach odlewania metalu w celu wykonania koron i mostów.

źródło: Stomatologia estetyczna

Protruzja zębów – postępowanie kliniczne

Protruzja zębów występuje wtedy, kiedy zęby są wychylone w kierunku wargowym, sąsiadujące z nimi tkanki miękkie po stronie wargowej są cienkie. Jest to szczególnie częste w przypadku górnych kłów. Leczenie ortodontyczne jest postępowaniem z wyboru.

Protruzja zębów - postępowanie kliniczne
Protruzja zębów

Jeżeli ząb ten ma zostać pokryty uzupełnieniem w celu uporządkowania i osiągnięcia efektu kosmetycznego bez uprzedniego leczenia ortodontycznego, aby zapewnić miejsca dla metalu i porcelany i prawidłowego u stawienia zęba należy zeszlifować odpowiednio dużą ilość tkanek. Często konieczne jest leczenie endodontyczne. Po drugie, brzegi wargowe uzupełnienia nie mogą schodzić poddziąsłowo aby nie spowodować zaniku dziąseł ze względu na małą ilość tkanek miękkich na powierzchni wargowej. Nie można także uniknąć wyraźnego wybrzuszenia wargowego na brzegu dziąsłowym ostatecznej odbudowy ze względu na nachylenie korzenia w kierunku wargowym.

Protruzja zębów – postępowanie kliniczne

  1. Podaj odpowiedni środek znieczulający.
  2. Wykonaj dwa 1 mm trzystopniowe stożkowate nacięcia na powierzchni wargowej za pomocą wiertła diamentowego. Pierwsze cięcie wykonuje się według nachylenia powierzchni wargowej lub policzkowej od najwyższej części zarysu zęba do brzegu siecznego. Drugie nacięcie jest równoległe do osi długiej zęba od brzegu dziąsłowego do wysokości konturu. Trzecie cięcie zapewnia wystarczające zeszlifowanie struktur zęba i 3° skos.
  3. Dla zębów przednich wykonaj trzecie nacięcie na głębokość na powierzchni językowej od brzegu dziąsłowego do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki zęba, używając tego samego kamienia, na powierzchni wargowej. Wykonaj czwarte cięcie na głębokość 1,2 mm od zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki do brzegu siecznego. Dla zębów tylnych wykonaj dwa nacięcia na głębokość na powierzchni językowej podobnie jak opisano dla powierzchni wargowej. Wykonaj dodatkowe nacięcie na głębokość przynajmniej 1,5 mm na powierzchni okluzyjnej, aby zapewnić jej odpowiednie oszlifowanie.
  4. Zakończ opracowywanie z wyjątkiem obszaru od brzegu siecznego do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki na zębach przednich, gdzie należy szlifować według wcześniej wykonanych nacięć wskazujących na głębokość.
  5. W zębach przednich zeszlifuj wysokość brzegu siecznego o co najmniej 2 mm.
  6. W zębach przednich opracuj obszar od brzegu siecznego do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki przy użyciu kamienia w kształcie gruszki. Głębokość opracowania w tej okolicy musi być dostosowana do prowadzenia siecznego otrzymanego na diagnostycznym modelu woskowym, jak również zapewniać przestrzeń dla metalu, opakera i porcelany. Jeżeli komora zęba jest duża, możliwe, że konieczne będzie zastosowanie metalowej powierzchni językowej w celu uniknięcia obnażenia miazgi.
  7. Dla zębów przednich sprawdź zeszlifowanie szkliwa szczególnie w obszarze, który ma wpływ na prowadzenie sieczne w protezach tymczasowych. Jeżeli odcinek od brzegu siecznego do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki zęba będzie cienki lub sperforowany, opracuj powtórnie tę okolicę lub zmień plan leczenia (np. metal na powierzchni językowej, planowe leczenie endodontyczne lub wybiórcze szlifowanie przeciwstawnych zębów) przed pobraniem wycisku opracowywanego zęba.
  8. Ukształtuj i wypoleruj prowizoryczne uzupełnienie i zacementuj je za pomocą cementu tymczasowego.
  9. Zwolnij pacjenta do domu i oceń wygląd estetyczny, kształt zęba, stan dziąseł i zgryz podczas następnej wizyty.

źródło: Stomatologia estetyczna

Uzupełnienia tymczasowe i szlifowanie zębów

Uzupełnienia tymczasowe oraz szlifowanie zębów

Uzupełnienia tymczasowe i szlifowanie zębówTechnik dentystyczny musi mieć wystarczającą ilość miejsca zarówno dla metalu, jak i porcelany, nawet jeżeli konieczne je st dodatkowe leczenie endodontyczne. Matowa porcelana może mieć grubość tylko 100 mikronów, ale jeżeli nie zostanie pokryta optymalnej grubości warstwą porcelany powierzchniowej, końcowa odbudowa wyglądać będzie płasko i sztucznie. Zbyt małe zeszlifowanie zęba zmusza technika do wykonania odbudowy zbyt dużej, nie do zaakceptowania ze względu na stan tkanek przyzębia, albo odbudowy o prawidłowym kształcie, ale nieestetycznym wyglądzie. W obu przypadkach zbyt małe zeszlifowanie w jednej trzeciej dziąsłowej części korony zęba wyklucza uzyskanie właściwego kształtu odbudowy, który jest konieczny do zapewnienia zdrowego stanu dziąsła. Zbyt duże zeszlifowanie jest również niepożądane, ponieważ może spowodować niewystarczającą retencję i trwałość, a także zwiększa ryzyko uszkodzenia
miazgi zęba. Ponadto, jeżeli warstwa porcelany jest grubsza niż 1,5 mm z powodu nieodpowiedniej struktury zęba lub niewystarczającej podbudowy metalowej ryzyko niepowodzenia wzrasta.

Uzupełnienia tymczasowe powinny służyć jako wskaźnik w ustalaniu właściwego wyglądu estetycznego i funkcji protezy ostatecznej. Zarówno stomatolog, jak i pacjent powinni wspólnie dobierać odcień akrylu. Do wykonania modelu gipsowego powinien być użyty wycisk modelu woskowego diagnostycznego. Wyznaczone zęby opracowywane są przez stomatologa na drugim modelu diagnostycznym. Kształtkę z termoutwardzalnej żywicy akrylowej wykonuje się w pracowni protetycznej w pożądanym kształcie i odcieniu przyszłej odbudowy, według modelu woskowego. Uzupełnienie tymczasowe wykonane w całości z akrylu może być zastosowane na krótkotrwały okres przejściowy. Jeżeli tymczasowa odbudowa ma być zastosowana przez dłuższy czas, powinna zostać zbudowana ze znacznie trwalszych materiałów takich jak złote gilzy lub taniej – szynowane gilzy z metali nieszlachetnych jako odlew podbudowy z koroną z termoutwardzalnej żywicy akrylowej. Akryl jest zakładany do podbudowy za pomocą zaczepów retencyjnych z żywicy. Ten typ odbudowy może być długo używany przy różnych sitach zgryzowych, czynnościowych i parafunkcyjnych, które mogą być na nią przenoszone.

Źródło: Stomatologia estetyczna

Metody odbudowy żywicami kompozytowymi

Pośrednie metody odbudowy żywicami kompozytowymi mogą czasem być wyraźnie korzystniejsze od metod odbudowy bezpośredniej. Technologia się ciągle rozwija, więc można oczekiwać znacznego wzrostu zastosowania żywic kompozytowych poddawanych obróbce laboratoryjnej.

Metody odbudowy żywicami kompozytowymiPodstawowe koncepcje
Podczas utwardzania żywicy kompozytowej w jej matrycy dochodzi do skurczu polimeryzacyjnego. W metodzie bezpośredniej taki skurcz może powodować powstawanie szczeliny brzeżnej tam, gdzie sita wiązania jest najsłabsza, czyli w miejscu połączenia zębiny z kompozytem. Jeśli żywica utwardzana jest światłem, ciepłem lub innymi metodami w laboratorium, skurcz występuje zanim zostanie ona związana w ubytku. Dlatego tylko cienka warstwa wiążącej żywicy kompozytowej kurczy się w przestrzeni pomiędzy wypełnieniem a zębem. W rezultacie szczelina brzeżna jest mniejsza, dzięki czemu obniża się prawd o podobieństwo występowania brzeżnych nieszczelności, nadwrażliwości na materiał wypełnienia, powstawania próchnicy wtórnej i przebarwień. Dodatkowo badania wykazały, że niektóre techniki laboratoryjne (np. techniki z użyciem ciśnienia lub próżni i cieplnych lub świetlnych katalizatorów oraz te, które wykorzystują obróbkę cieplną po obróbce świetlnej lub jednocześnie z nią) dają większy stopień polimeryzacji niż ten, który uzyskujemy jedynie przy użyciu światła. Dzięki temu poprawiają się właściwości fizyczne – wytrzymałość na rozciąganie i twardość, zapewniając tym samym większą trwałość wypełnienia. Pośrednie techniki pozwalają stomatologowi na wykorzystanie umiejętności techników dentystycznych. Przewiduje się, że szybki rozwój technologii żywic kompozytowych dostarczy materiałów, które nie tylko będą rywalizowały z porcelaną pod względem wyglądu i właściwości fizycznych, ale rozwiążą również problemy wynikające z jej stosowania. Porcelana jest twardsza od struktury zębów i może powodować ich ścieranie. Żywica kompozytowa nie powoduje przyspieszonego ścierania zębów przeciwstawnych.

W przypadku porcelany trudno przywrócić pierwotny połysk jej powierzchni po wykonaniu uprzednich zabiegów dopasowania do zgryzu. Żywicę kompozytową łatwo dopasować, a następnie jeszcze raz wypolerować. Laboratoryjnie obrabiana żywica może być naprawiana przy użyciu żywicy światłoutwardzalnej. W porównaniu z innymi technikami, metody odbudowy żywicami kompozytowymi zapewniają lepszą kontrolę nad konturami i kontaktami interproksymalnymi i chociaż przy ich użyciu należy zwracać uwagę na szczegóły, to pośrednie techniki zakładania żywic kompozytowych mogą być w mniejszym stopniu uzależnione od metod obróbki niż techniki bezpośrednie.

Źródło: implants 1/2010